متن کامل شعر «ای که مرا خـوانـده ای ،راه نـشـانـم بـده»

ای که مرا خـوانـده ای ،راه نـشـانـم بـده

در شـب ظـلـمــانی ام، مـاه نــشـانـم بـده

یوسـف مصری ز چـاه، گـشت چنـان پادشـاه

گـر کـه طـریـق ایـن بُـود، چـاه نـشـانـم بـده

بر قـدمت همچـو خاک، گریه کنـم سوزناک

گِل شد از آن گریه خاک، روح به جـانم بده

از دل شـب می رسـد، نـور سـرا پـرده ها

در سـحــراز مشرقت،صـوت اذانـم بــده

سر خـوشـی این جـهـان، لـذت یک آن بُـود

آنچـه تو را خـوشـتـر است، راه بـه آنـم بـده

سیدحمیدرضاحسینی

 

[admin_99]

این شعر از سید حمیدرضا حسینی، شاعر معاصر، سروده‌ای عرفانی و نیایشی است که در آن شاعر با خدای خود راز و نیاز می‌کند و راهنماییِ معنوی می‌طلبد. در ادامه، معنی کامل و دقیق هر بیت را به زبان ساده برایتان می‌نویسم:

---

بیت اول:
ای که مرا خوانده‌ای، راه نشانم بده / در شب ظلمانی‌ام، ماه نشانم بده

معنی: ای خدایی که مرا به سوی خود فرا خوانده‌ای (و به من عشق و شوق دادی)، راه درست و مقصود نهایی را به من نشان بده. من در تاریکیِ جهل، غفلت و دنیای مادی گرفتارم؛ همچون ماه که در شب می‌درخشد و راه را نشان می‌دهد، تو هم نور هدایت را نصیبم کن.

---

بیت دوم:
یوسف مصری ز چاه، گشت چنان پادشاه / گر که طریق این بود، چاه نشانم بده

معنی: حضرت یوسف (ع) از دل تاریکی و سختیِ چاه، به مقام والای پادشاهی مصر رسید. اگر مسیر رسیدن به عزت، کمال و قرب الهی، عبور از چاهِ سختی‌ها، ذلت‌ها و رنج‌هاست، پس من هم آن چاه را به من نشان بده تا با تحمل دشواری‌ها به مقام والا برسم (یعنی شاعر از مرگِ نفس و سختی‌های طریقت استقبال می‌کند).

---

بیت سوم:
بر قدمت همچو خاک، گریه کنم سوزناک / گِل شد از آن گریه خاک، روح به جانم بده

معنی: من همچون خاک ذره‌ای و بی‌مقدار، بر آستانِ وجودت گریه‌ای سوزان و عمیق می‌کنم. آن‌قدر می‌گریم تا خاکِ وجودم (که خشک و مرده است) با اشکِ توبه و عشق، گِل شود و زندگی بگیرد. پس ای خدا، روحِ حقیقی (حیات معنوی و حضور دوباره) را به جانِ بی‌روحِ من بدم.

---

بیت چهارم:
از دل شب می‌رسد، نور سراپرده‌ها / در سحر از مشرق، صوت اذانم بده

معنی: در دلِ تاریکِ شب، نوری از درون خیمه‌گاهِ دل یا خانه‌های عالم می‌تابد (اشاره به نور معرفت در دل شب‌های تار). از تو می‌خواهم که در هنگامِ سحرگاه، از سوی مشرقِ ایمان، صدای اذان (ندای عشق و بندگی) را به گوش جانم برسانی و توفیقِ بیداریِ عارفانه را روزیم کنی.

---

بیت پنجم:
سر خوشی این جهان، لذت یک آن بود / آنچه تو را خوشتر است، راه به آنم بده

معنی: شادی، هیجان و لذت‌های این دنیای فانی، ارزشی ناچیز و گذرا دارد و فقط به اندازه‌ی یک لحظه کوتاه است (پایدار نیست). پس ای معبود، آنچه را که مورد رضایت و خوشایند توست (یعنی عبادت خالص، قرب الهی و لذت معنوی که جاودانه است)، راه رسیدن به آن را به من یاد بده و نشانم بده.

---

نتیجه‌ی کلی شعر:
شاعر در این سروده، از خداوند می‌خواهد که در تاریکیِ دنیا، او را هدایت کند؛ از سختی‌ها استقبال می‌کند تا مانند یوسف به تعالی برسد؛ با گریه و خاکساری، طلب حیاتِ دوباره‌ی روحانی دارد؛ شب‌زنده‌داری و سحرخیزی را آرزو می‌کند و در نهایت، لذتِ دنیا را ناچیز می‌شمارد و تنها لذتِ واقعی را در رضایتِ پروردگار می‌داند و راهِ رسیدن به آن را می‌خواهد.