شعر

خیام اگر ز باده مستی خوش باش با ماهرخی اگر نشستی خوش باش چون عاقبت کار جهان نیستی اس انگار که نیستی چو هستی خوش باش نسخه دیگر این شعر : خیام اگر زباده مستی خوش باش دگر با صنمی دمی نشستی خوش باش پایان همه عمر جهان نیستی است پندار که نیستی چو هستی خوش باش

تو را با اشک خون از دیده بیرون راندم آخر هم که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزوها را به زلف دیگری آویزی آن گلهای صحرا را مگو با من، مگو دیگر، مگو از هستی و مستی من آن خود رو گیاه وحشی صحرای اندوهم که گلهای نگاه او، خنده هایم رنگ غم دارد مرا از سینه بیرون کن ببر از خاطر آشفته نامم را...

به قبرستان گذر کردم کم و بیش بدیدم قبر دولتمند و درویش نه درویش بی‌کفن در خاک رفته نه دولتمند برده یک کفن بیش

عاقبت خاک شود حسن جمال من و تو خوب و بد می گذرد وای به حال من و تو قرعه امروز به نام من و فردا دگری مي خورد تير اجل بر پر و بال من و تو مال دنيا نشود سد ره مرگ كسي گيرم كه كل جهان باشد از آن من و تو…. هر مرد شتربان اویس قرنی نیست هر شیشه ی گلرنگ عقیق یمنی نیست هر سنگ و گلی گوهر نایاب...

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من دل من داند و من دانم و دل داند و من خاک من گل شود و گل شکفد از گل من تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من

مــن نــدانستم از اول که تو بی مهر و وفایی عــهد نــابستن از آن بـه که بــبندی و نپــایی دوستان عــیب کـنندم کـه چرا دل به تو دادم بایــد اول به تو گفتن که چـنین خوب چـرایی ای کـــه گفتی مـــرو انــدر پی خوبان زمانـه مـــا کجاییم در ایــن بــحر تفکر تـــو کــجایی حلقه بــر در نــــتوانم...

ای که مرا خـوانـده ای ،راه نـشـانـم بـده در شـب ظـلـمــانی ام، مـاه نــشـانـم بـده یوسـف مصری ز چـاه، گـشت چنـان پادشـاه گـر کـه طـریـق ایـن بُـود، چـاه نـشـانـم بـده بر قـدمت همچـو خاک، گریه کنـم سوزناک گِل شد از آن گریه خاک، روح به جـانم بده از دل شـب می رسـد، نـور سـرا پـرده ها در...

روغن به روی آب ندارد فضیلتی با ما به جای چرب زبانی ‌زلال باش ‌گیرم که خلق را به طریقی فریفتی ‌با دست انتقام روزگار چه میکنی ؟! شاهر مجید افشاری سبک هندی

بعد از این عشق به هر عشق جهان می خندم هر که آرد سخن از عشق به آن می خندم روزی از عشق دلم سوخت که خاکستر شد بعد از این سوز به هر سوزه جهان می خندم خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتر است کارم از گریه گذشته به آن می خندم...

هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرام تر از آهو بی باک تر از شیرم هر لحظه که می کوشم در کار کنم تدبیر رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر مولانا

در این دنیای بی حاصل چرا مغرور میگردی سلیمان گر شوی آخر، نصیب مور میگردی به دنیایی که مردانش عصا از کور میدزدند من از خوش‌باوری آنجا محبت جستجو کردم عصا گر خم شود هر دم به گوش پیر میخواند مگر در خواب بینید بار دیگر نوجوانی را نظر کردن به درویشان بزرگی کم نمیگردد سلیمان با همه حشمت نظر میکرد...

من اگر دل بدهم دل نشکستن بلدی؟ تا ابد مال تو باشم تو نرفتن بلدی؟ بلدی تکیه کنم جا نزنی رد نشوی من اگر شکوه کنم دست گرفتن بلدی؟ بلدی دل ببری عشوه کنی ناز کنی غیر از این ها تو بگو ناز کشیدن بلدی؟ خواستم شاعر چشمت بشوم، پرسیدی بیتی از عشق بگو شعر سرودن بلدی؟ چشم تو سوژه ی نقاشی امروز دلم بنشین، پلک...

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من دل من داند و من دانم و دل داند و من خاک من گل شود و گل شکفد از گل من تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من

هم خانواده شعر چیست ? تمامی هم خانواده های واژه شعر ؟ واژه های هم خانواده « شعر » چیستند ؟

اشعار با موضوع گل بنفشه مجموعه ای از اشعار با موضوع گل بنفشه در این صفحه گردآوری شده است . امیدواریم مورد پسند و رضایت شما عزیزان قرار بگیرد . زرد و نیلی و بنفش سبز و آبی و کبود با بنفشه ها نشسته ام سال های سال صیح های زود در کنار چشمه سحر سر نهاده روی شانه های یکدگر گیسوان خیس شان به دست...

شعر رنگ سبز سبز، تویی که سبز می‌خواهم سبز ِ باد و سبز ِ شاخه‌ها اسب در کوهپایه و زورق بر دریا سراپا در سایه، دخترک خواب می‌بیند بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش خمیده سبز روی و سبز موی با مردمکانی از فلز سرد (سبز، تویی که سبزت می‌خواهم)

شعر ساقی امشب باده در دف می كند متن کامل شعر حضرت رسول (ص) ( ساقی امشب باده در دف می كند ) سروده مرحوم آغاسی . ساقی امشب باده در دف می كند مستی ما را مضاعف می كند در حریم خلوت اسرار خود باده نوشان را مشرف می كند باده گفتم بادها جاری شدند خام ریشان اسب عصاری شدند چند خواهی بافتن لا تاعلات...

اشعار شهادت امام حسن ع اینکه از زهر جفا جای به بستر دارد طشتی از خون دل خویش برابر دارد چشمهایش به در و منتظر آمدنیست زیر لب زمزمه مادر مادر دارد جگرش سوخته از یک غم و یک غربت نیست داغ ارثیست که در سینه مکرر دارد زهر تنها کس و کار دل او گشت اگر یادگاریست که از کینه همسر درد پیش چشمش که...

شعر شیخ محمود شبستری به نام آن که جان را فکرت آموخت چراغ دل به نور جان برافروخت ز فضلش هر دو عالم گشت روشن ز فیضش خاک آدم گشت گلشن توانایی که در یک طرفةالعین ز کاف و نون پدید آورد کونین چو قاف قدرتش دم بر قلم زد هزاران نقش بر لوح عدم زد از آن دم گشت پیدا هر دو عالم وز آن دم شد هویدا جان آدم در...

شعر زمستان شهریار زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را ولیکن پوست خواهد کند ما یک لا قبایان را ره ماتم سرای ما ندانم از که می پرسد زمستانی که نشناسد در دولت سرایان را به دوش از برف بالاپوش خز ارباب می آید که لرزاند تن عریان بی برگ و نوایان را به کاخ ظلم باران هم که آید سر فرود آرد ولیکن...