عشق دفتر

[ابوالفضل باقی زاده صادقی]

گرچه در راه غمت جز جانفشانی نیست کار
عاشقِ شیدا نجوید از دلِ خونین قرار

هر کجای این گلستان جلوهٔ روی تو بود
پای تا سر چشم شد دل، تا کند جان را نثار

عقل می‌گوید مرو در وادیِ پرفتنه اش
عشق می‌گوید رها کن خرقه و عقل و وقار

قطره بودم، خویش را بر موجِ طوفانت زدم
تا شوم در بحر عشقت جان نثار و رهسپار

سوختم در حسرتِ یک دم تماشای رخت
آتشم در سینه ماند و شد جوانی تار و مار

سنگ‌بارانِ ملامت گر ببارد، باک نیست
کوهِ صبرم، پیشِ چشمت می‌شود خاکِ دیار

دار منصور است اینک مقصد رندان پاک
سربه داران رهت پیوسته بودن تاج دار

مست صهبای توام، از خود گذشتم بی‌دریغ
تا که در کوی تو یابم لحظه‌ای اینک قرار

خونِ دل نوشیدم و از جان بریدم در غمت
تا بماند نامِ من در عشق دفتر یادگار

فانی ار در راهِ عشقش سر دهد، حاشا که او
یک قدم پا پس کشد اندر مسیرِ کوی یار